İlk kez hesaplaşıyorum kendimle 
Tuhaftır kalemi,kağıdı ve seni onca sevmeme rağmen 
Sana ilk kez yazıyorum 
Şimdi sen yoksun,seni düşünmek var 
Çocukken de seni düşünürdüm her gece 
Radyo dinler,şiir yazardım 
Her Çarşamba pazara giderdik annemle 
Babam maaş aldığında baklava yerdik 
Dondurmayı da çok severdik 
Ablam üç top yerdi,ben iki top 
Yalnızca bu yüzden kavga ederdik 
Oysa hayatımın vazgeçilmeziydi ablam 
Onun da yüzü hiç gülmedi,hayırsızın birine kaçıp mahvetti 
hayatını 
Aklımdan hiç çıkmaz gittiği günkü karanlıklar 
Hüznümü büyüttüm o günden beri,kendimi değil 
Gözlerimde hala bir çocuk ağlar 
Düşlerimi gezdirdiğim bulutlar bir tohumun özlemiydi çiçeğe 
Ve hala kulaklarımda annemin sesi 
Bitirsen şu okulu,bir işe girsen 
Şiirle karın doymadığı doğruydu 
Bak Cemil okudu mühendis oldu 
En güzel kızıyla evlendi Üsküdar'ın 
Evini de aldı arabasını da 
Bense bağlama çalardım kendi halimce 
Sesim güzelmiş öyle derlerdi 
Nereden bilirdim hep hüzün türküleri söyleyeceğimi 
Hayat bana yalan söyledi 

Mektuplar yazardım Almanya'daki abime 
Okulu bitireceğime söz verirdim 
Masum düşlerimin o en sürgün adasında 
Bakışları uzaklara dalıp giden şarkılar 
Ve mevsimsiz solmuş bir çiçek gibi 
Ayaklar altında nasıl ezilirse umut 
Benim de güneşimi işte öyle çaldılar 
Öyle tutsak aldılar sevinçlerimi 
Sensiz geçen her günü hesabıma yazdılar 
Şimdi öyle uzak ki çay içip,simit yediğimiz o günler 
Kardeşine karne hediyesi uçurtma yaptığım günler öyle uzak 
ki 
Oysa saçaklarda titreyen bir serçenin ekmek tanesine kanat 
çırpması 
Ve bir anne duası kadar içten sevmiştim seni 
Fener stadında beşiktaş maçı ve parasızlığımız devam 
ederken 
Bütün mavilerimi sana vermiştim 
Kaybetmek alnıma yazılmış sanki,olmadı bitanem 
Hayat bana yalan söyledi 

Babanın tayini çıkıp da gittiğiniz o kış 
Yine pençe yaptırmıştık ayakkabılarımıza 
Sana söyleyemedim ama işten ayrılmıştı babam 
Kapanmıştı çalıştığı lokanta 
Senet zamanları daha bir çökerdi omuzları 
Ve akşam trenlerinin işçi yorgunluğuyla daha bir uzardı 
raylar 
Sitemlerim bile eğlenmişti hayata 
Öfkeli bir yanardağ isyanlara uyanmıştı 
Üstelik sen de yoktun artık 
Oysa yalnızca sen öpmüştün gözlerimi 
Bir yanı hep eksik kalmış çocukluğumun 
Aslında her insan biraz yenikti hayata ve biraz küskün 
Son trende kaçınca son istasyondan öyle kalakalırdık 
Yorgun ve üzgün 
Kendime düşmanlığım bu yüzden 
Hep kendime pişmanlığım 
Şimdi her şeyim yarım 
Fotoğrafının arkasına ne yazdığımı bile çoktan unuttum 
Bir silahım olsaydı bir silahım 
Yoksulluğu şakağından,kaybetmeyi kalbinden 
Ve sensizliği alnının tam ortasından vururdum 
Düzmece duygular harcım değildi 
Uzak denizlerin fırtınasıydım 
Karlı dağların kekliği 
Yoksuldum yoksul olmasına ama onurluydum 
Şimdi ne sen varsın ne o eski sevdalar 
Olsun üstüme devrilse de bu sağır karanlık 
Akşam olur şairlere gün doğar 
Bir kerecik söyle demiştin 
Söyleyememiştim hani 
İşte şimdi söylüyorum 
Seni Seviyorum ..

Bu şarkı MüzikNet tarafından 19 Nisan 2006 Çarşamba tarihinde eklendi.